Wanneer die weer koud word, word diegene sonder warm klere, 'n veilige slaapplek of genoeg kos, meer opvallend. Ons sien mense op straat wat die son soek om warm te bly. Ons hoor van gesinne met min of geen kos nie, of bure wat nie kan bekostig om hul huise te verhit nie. As gelowiges is dit nie genoeg om net te bid en God te vra om aan hulle te “dink” nie.

Gebed is kragtig, maar God roep ons ook om op te tree. Ons behoort te sê, "Here, wys my hoe ek kan help." Dit kan dalk wees om vir iemand warm klere of 'n kombers te gee, 'n maaltyd te koop vir iemand wat honger is, of selfs net te stop om met iemand te praat wat onsigbaar voel. Dit kan ook beteken dat ons skenkings maak aan die welsynsbediening in ons plaaslike gemeente of aan 'n skuiling en ons tyd vrywillig aanbied.

God wil hê ons moet Sy hande en voete wees, veral in tye wanneer mense regtig swaarkry. Wanneer ons ons harte en oë oopmaak vir die behoeftes rondom ons, en ons gemeentemense inspireer en aanmoedig om dieselfde te doen, sal die Here ons wys waar ons 'n verskil kan maak.

Dit is dalk iets kleins, maar klein dingetjies wat met liefde gedoen word, kan hoop bring. Winter herinner ons daaraan dat mense werklik in nood is, en ons 'n kans het om op te tree, vriendelikheid te betoon en op praktiese maniere in daardie behoeftes te voorsien. Dit is hoe ons ons geloof uitleef - nie net deur te bid nie, maar deur lief te hê met dade.