Pinkster staan as ’n bepalende oomblik in die lewe van die Kerk. Dit dui nie net op die uitstorting van die Heilige Gees in Handelinge 2 nie, maar ook op die geboorte, die sending en mandaat van ’n Geesvervulde volgeling. Alhoewel Pinkster dikwels met tale en geestelike gawes geassosieer word, lê die dieper betekenis daarvan ook in die uitstuur van gelowiges om die Evangelie tot aan die uithoeke van die aarde te verkondig.

Soos Handelinge 1:8 verklaar: “Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees … tot in die uithoeke van die wêreld.” Dit beklemtoon dat Pinkster nie net oor ’n ervaring gaan nie, maar ook oor die uitstuur van ‘n boodskapper. Die dissipels, wat eens bang en onseker was, is deur die beloofde krag van die Heilige Gees verander, nie vir persoonlike gemak nie, maar vir Goddelike doel.

Sending begin nie by menslike vermoë nie, maar by God se krag. Dit herinner ons daaraan dat ons pogings sonder die Heilige Gees soos ’n toestel sonder ’n battery is: vol potensiaal, maar sonder krag om werklik te funksioneer. Die Heilige Gees wil elke gelowige bemagtig om ’n getuie te wees, om nie net aangeleerde leerstellings te deel nie, maar ’n lewende ervaring van God se teenwoordigheid.